امسال یکی از بهترین سال های عمرم بود...سالی که تا عمر دارم به یادم می مونه..بچه ها عاشق تک تک تونم..من انشام خیلی خوب نیست..خیلی هم بلد نیستم احساسی بنویسم..این کار باشه به عهده ی نیلوفر...موقع خیالبافی هام ،هر موقع که به آینده فکر می کنم، مثلا پرستش 20 ساله..اگه کسی ازم بخواد یکی از شیرین ترین خاطره های زندگیمو واسه اش تعریف کنم، جمله ام با این عبارت شروع میشه :"اون موقع دوم راهنمایی بودم" ...یا شاید سال دیگه سوم هم به گزینه هام اضافه بشه..اونم فقط به این دلیل که با شمام با 24 تا دوست خوب..دوستای با معرفت که مثلشون هیج جا ندیدم... خرخونی های آیدا..شیطونی های هما..سکوت فاطمه..داستان های نگار..نگرانی های نیلوفر..تیکه های پریا..و 19 تا اسم و خصوصیت دیگه که هر کدومشون برام یه دنیا حرفه...یه دنیا خاطره...که نمی شه فراموششون کرد..

یاد روزی می افتم که تازه اومده بودم توی این مدرسه..کلاس بندی ها رو توی پانل زده بودن..داشتم حرص می خوردم که با دوستام توی یه کلاس نیستم..می خواستم کلاسمو عوض کنم که یه قانون بهم این اجازه رو نداد..یه قانون دوست داشتنی..قانونی که بعدها فهمیدم یکی از بهترین شانس های زندگی مو بهم هدیه داد "کلاس ها به هیچ عنوان عوض نمیشن تا سوم توی همین کلاس باید باشید"

همیشه عاشق کلاسم بودم.حتی اون روزی که کلاسمون بی انضباط ترین و بدترین کلاس دوم شناخته شد..یا اون روزی که مدیر گفت امسال کلاسمون غیرقابل تحمل شده..حتی اون روزی که معلم ریاضی از دستمون گریه کرد و حتی اون روزی که قرار شد نمره مستمر همه از 18 رد بشه...هیچ وقت با خودم نگفتم اگه توی یه کلاس دیگه بودم دو نمره ازم کم نمی شد..یا هیچ وقت آرزو نکردم که کاش توی کلاس دوم چهار بودم که همه ی معلم ها عاشقشن..چون عشق هم کلاسیامو به عشق معلم هام ترجیح میدم..وقنی خوشحال ترم که بدونم هر 25 نفرمون به کلاسمون افتخار می کنیم حالا اگر چه معلم ها از دستمون دل خوشی ندارن..البته کی گفته که ندارن..خانم ناظم زاده که جنبه ی شوخی داره حتی یه بار هم از ما ایراد نگرفته..خانم اطرج جز خوبیمونو جایی نگفته..همین هفته ی پیش خانم حاج رحیمی گفت که امسال با کلاس 2/3 و 2/5 خیلی اذیت شده و گفت کلاس شما کلاس خیلی خوبی بود و همه باهوش بودین و با اون مدل خاص خودش ابروشو بالا انداخت و گفت: کلاس شما واقعا عالی بود! آره دیگه...ممکنه معلم های کمتری ما رو خیلی دوست داشته باشن..ولی خیلی دوست دارن! و میدونین که ما کیفیت رو فدای کمیت نمی کنیم!

یه سال دیگه هم مث برق و باد گذشت..فقط یه سال دیگه مونده که بتونم صبح برم توی کلاس و بگم سلام عشقای من! و فریبا با لهجه و به شوخی بگه سلام مامان کبری! و من با نگرانی ازش بپرسم شوهر گیر آوردی و اون با خجالت سرشو زیر بندازه و با لحن دکتر جراح هایی که مریضشون مرده بگه:متاسفم! بعد من برم پیش نیلوفر و با یه خشم ساختگی بهش بگم : کوزت ظرفا رو شستی ؟ و اونم با یه نگاه عاقل اندر سفیه بهم بگه :خانم تناردیه آخر قصه تو بدبخت میشی و من سرافراز! و من شونه بالا بندازم و بگم: ویکتور هوگو غلط کرده روی حرف کبری خانوم حرف بیاره! و نیلوفر غرغر کنه!  فقط یه سال دیگه من میتونم روز معلم از گل یکی از بچه هایی که واسه معلم آورده رو بردارم و برم جلوی نیلوفر زانو بزنم و بهش بگم: نیلو جونم ببخشید که دیر شد ولی با تاخیر یک روزه روز کارگر مبارک عزیزم! و اونم دنبالم بدوه و توی کلاس نقلی مون شلنگ و تخته بندازیم..

کلاسی که افتخار داشت یه سال با بچه های دوم یک سر کنه..با آهنگ های جوادشون.با پارازیت ها و تیکه های وسط کلاسشون...با تعریفاشون...با خنده هاشون بخنده و با حرص خوردناشون حرص بخوره! نه! گریه نداشتن که بخواد باهاشون گریه کنه! فقط خنده بود! کلاسی که به خودشون افتخار می کنن چون که امسال کسی جز آیدا به خاطر نمره گریه نکرد! حتی ناراحت هم نشد..چون می دونست نمره ارزش اونو نداره که بخواد بهترین روزهای عمرشو به خاطرش تلف کنه..فقط دهنش رو باز کرد و یه جمله گفت! یه جمله ی سه کلمه ای که این قدر بین هم کلاسیاش براش ارزش و اعتبار خرید که انگار از فرش به عرش رسید! "گور بابای نمره!"

الان که فقط چند روز به اتمام امتحانا مونده..از روز به روز سال خاطره دارم..روزی که آیدا رو خیس آب کردیم..روزی توی اردو شلنگ رو توی یقه ی هم می گرفتیم، روزی که خانم جوادپور اومد توی کلاس و گفت وقتتون رو با وبلاگ نویسی تلف نکنید..انگار بعضیاتون عاشق فلان خواننده و بازیگر و مجری هستید! نکنید این کارو! و ما تا یه هفته توی کلاس دنبال میکروفون می گشتیم..به خودمون اعتماد داریم..نخاله و آنتن نداریم..اون روزی ه فهمیدیم خانم ناظم زاده زبون سوسکی بلده و تموم فحش هایی که به زبون سوسکی و سر کلاس بلند بلند به همدیگه میدادیم اومد جلو چشممون! اون روزی که بعد از یه آب بازی بزرگ میخواستن ازمون نمره کم کنن..ختطره های خوبی که هیچ وقت تکرار نمی شن..

فقط میخوام بگم:عاشــــــــــــــــــــــــــــــــــــقتونم!

پاورقی:ساعت 2:20 شبه..فردا امتحان تاریخ داریم..شب که میخواستم بخوابم یاد شما افتادم و خوبی هاتون..مهربونیاتون و شیطونیامون! نشد ننویسم..

پاورقی2:بچه ها یه سری از شعرهای جوادی که باهاشون خاطره داریم رو توی ادامه مطلب گذاشتم..یادتون نره برین ببینین..

ادامـه مطـلب

تاريخ پنجشنبه یازدهم خرداد 1391سـاعت 2:20 AM نويسنده من،یک قوزقول آبادی(کبری خانوم)| |